Kiedy zmagałam się z bulimią, napadami objadania się i uzależnieniem od cukru, desperacko szukając ratunku, nieustannie towarzyszyły mi bezradność i bezsilność. Bez przerwy zadawałam sobie pytanie: „Dlaczego ja? Dlaczego to akurat mnie spotkał ten problem? Dlaczego znowu się objadam?". Przez bardzo długi czas byłam w roli ofiary. Mimo że działałam i próbowałam coś z tym zrobić, nie potrafiłam zrozumieć powodu, dla którego to wszystko mi się przytrafiło.

Moment przełomowy nadszedł, gdy w końcu odkryłam rozwiązanie. Nie tylko z tego wyszłam, ale przede wszystkim zaczęłam rozkwitać. Z dnia na dzień coraz mocniej utwierdzałam się w przekonaniu, że holistyczny styl życia to nie jest zmiana tylko „na teraz", ale moje zupełnie nowe życie. Zaczęłam akceptować fakt i przyzwyczajać się do myśli, że to już tak po prostu będzie wyglądać — że mogę mieć energię przez cały czas, że wcale nie muszę zajadać emocji, że mogę cieszyć się czystą cerą, jasnością umysłu, a także swoją sylwetką i lekkością przez długie lata. Z czasem zniknęły te męczące myśli w stylu: „Okej, to zaraz się skończy" albo „To na pewno jest tylko na chwilę". Im dłużej trwałam w tym stanie, tym bardziej byłam pewna, że chcę o tym głośno mówić. Wreszcie coś zadziałało — i to nie na moment, ale na stałe.

Kiedy minął pełny rok, pomyślałam sobie: „Wow, jestem naprawdę inną osobą, to zmieniło się we mnie na stałe i nie czuję, żebym wracała do starych nawyków". Potem cieszyłam się kolejnym rokiem, co dało już dwa lata wolności od jedzenia. Kiedy minął trzeci rok życia w tej niesamowitej obfitości zdrowia mentalnego i fizycznego, poczułam, że chcę dowiedzieć się jeszcze więcej i zacząć pomagać innym kobietom.

Postanowiłam zdobyć dyplom z dietetyki holistycznej. Chciałam zostać ekspertką ds. żywienia i ukończyć dokładnie ten sam certyfikowany program, który zrobiła moja pani dietetyk z Kanady — ta sama, która prowadziła mnie przez mój własny proces. Zapisałam się na ten sam kierunek i krok po kroku zgłębiałam wiedzę. Zamiast pięciu lat, ukończyłam go w trzy — nauka pochłonęła mnie bez reszty i skupiłam się wyłącznie na niej, studiując po 12 godzin dziennie. Wiele rzeczy wiedziałam już z własnego doświadczenia, ale tam uczyłam się o badaniach naukowych oraz terminologii medycznej i dietetycznej, która była mi niezbędna do obecnej pracy i projektów.

To był proces. Najpierw trzy lata życia w zdrowiu i obfitości, a potem intensywna nauka. U mnie wszystko przychodzi powoli, krok po kroku, ale jak już się pojawia, to jest to pewne i stabilne. Najpierw potrzebowałam sama upewnić się na 100 procent, że mój sposób na życie to trwała zmiana, a nie krótkotrwały zryw. W życiu nie mogłabym radzić komuś ani promować czegoś, co nie sprawdziło się na mnie — sama przecież byłam w przeszłości ofiarą takich chwilowych „cudownych" rozwiązań. Fakt, że dziś czuję się jak zupełnie inna osoba, zainspirował mnie do działania. Już się tego nie wstydzę. Czuję, że ta historia to moja supermoc.

Wiele osób, które po drodze obserwowały mnie, czytały o moich doświadczeniach i słuchały o nich, zaczęło mnie inspirować i motywować do tego, żebym jeszcze bardziej się otworzyła i głośno o tym mówiła. Sama też zaczęłam słuchać i oglądać kobiety, które były dokładnie w tym samym miejscu, w którym ja znajdowałam się w przeszłości. Nie mogłam stać z założonymi rękami. Chciałam o tym mówić, żeby one również się dowiedziały i zrozumiały, że to nie z nimi jest coś nie tak. Po prostu trzeba zmienić podejście i wtedy wszystko pięknie popłynie. Nie trzeba działać siłą, nie trzeba się męczyć. Ten proces może i będzie trwał dłużej, ale będzie znacznie przyjemniejszy i opłaci się na lata, a nie tylko „do lata".

Moja autorska metoda to nic innego jak trójwymiarowe podejście, czyli połączenie 3 niezwykle ważnych płaszczyzn: świadomego odżywiania + emocji + nawyków, wsparcia i motywacji. Pierwsza z nich to świadome odżywianie — budowanie kolorowych talerzy, które inspirują i pomagają dostarczyć organizmowi niezbędnych makro- i mikroskładników. Druga płaszczyzna to emocje — uczę, jak radzić sobie w sytuacjach kryzysowych, w chwilach stresu, nudy czy ogólnego niezadowolenia z życia, i jak przestać traktować jedzenie jako formę pocieszenia. Trzeci filar to nawyki, wsparcie i motywacja — daję kobietom bezpieczną przestrzeń w budowaniu i utrzymywaniu nowych nawyków.

Kiedy to trójwymiarowe podejście w końcu „kliknie", życie całkowicie się zmienia. Kobiety otrzymują ode mnie i grupy innych kobiet wsparcie, którego być może nie dostałyby od swojego codziennego środowiska. Tych trzech filarów doświadczysz na moich warsztatach, wyjazdach oraz podczas 12-tygodniowego programu żywieniowo-coachingowego, który prowadzę online.

Akurat w moim przypadku ta zewnętrzna pewność siebie nie jest maską — ja naprawdę jestem osobą pewną siebie. Wynika to z faktu, że niesamowicie głęboko wierzę w swoją misję. Mam głębokie przekonanie, że to, co oferuję, potrafi realnie zmieniać świat, a kobiety w moim otoczeniu są tego najlepszym przykładem. To daje mi ogromną motywację, wywołuje ciarki na plecach i napędza do działania. Mam zaplanowany praktycznie każdy dzień, krok po kroku, co daje mi pewność, że cele, do których dążę, zostaną po prostu odhaczone i zrealizowane.

Jeśli chodzi o emocje, które towarzyszą mi w ciągu dnia, to na pewno jest to mnóstwo ekscytacji, ale też ogromne wzruszenie. Słucham kobiet, które przechodzą dokładnie przez to samo, co ja kiedyś. Wtedy automatycznie wracają do mnie momenty, w których sama czułam się beznadziejnie, choć w głębi duszy wiedziałam, że zasługuję na zupełnie inne życie. Jestem żywym przykładem na to, że jeśli się wysypiasz, dbasz o te osiem godzin snu, masz jasność umysłu dzięki odpowiedniemu odżywianiu i nawodnieniu oraz pracujesz nad emocjami, możesz dokonywać cudów.

Gdybym miała wskazać jedną negatywną rzecz, z którą do dziś mam problem jako osoba prowadząca własny brand, to zdecydowanie jest to odpoczywanie. Działam jak dobrze naoliwiona maszyna — potrafię pracować od rana do wieczora. Moim paradoksalnym problemem jest to, że praca mnie uszczęśliwia i niesamowicie napędza, przez co nie czuję naturalnej potrzeby robienia sobie długich przerw. Niestety, odbija się to na moim życiu prywatnym, bo bywa wyzwaniem w budowaniu trwałych relacji romantycznych.

Dodatkowo, czasami tej pracy i pomysłów jest po prostu tak dużo, że ciężko mi samej zadecydować, co w danym momencie jest najważniejsze — dlatego ogromnym wsparciem jest dla mnie moja mentorka i moje przyjaciółki, które pomagają mi nad tym panować.

Według mnie, technologia jest przede wszystkim narzędziem, które działa jak soczewka — uwypukla i pogłębia to, co już w sobie nosimy. Wszystko zależy od tego, z czym tak naprawdę wychodzimy do świata. Jeżeli dbam o siebie, mam w sobie wewnętrzny spokój i ufam swojej intuicji, potrafię mądrze zarządzać technologią i wtedy ona mi służy. Natomiast jeśli jestem pełna kompleksów i nieszczęśliwa, technologia i media społecznościowe mogą to nieszczęście tylko pogłębić. One nie stwarzają problemów od zera, ale drastycznie je potęgują.

Z pewnością tak szybki i powszechny dostęp do informacji sprawił, że jako społeczeństwo chcemy natychmiastowych rozwiązań. Szukamy cudownych sposobów na to, jak zrzucić 10 kilogramów w tydzień. Przez to niecierpliwe oczekiwanie stajemy się idealną pożywką dla osób, które bezwzględnie wykorzystują nasze słabości.

W mojej pracy nie obiecuję nikomu, że zrzuci określoną liczbę kilogramów w ekspresowym tempie. Mówię wprost: nauczę Cię dbać o siebie w taki sposób, abyś była zdrowa i silna na długie lata. Z mojego własnego doświadczenia wiem, że totalna metamorfoza i trwała zmiana nawyków żywieniowych trwa około 3 miesięcy. 90 dni to wystarczająco dużo czasu, żeby zasiać w sobie to cudowne ziarenko, zacząć je pielęgnować i w ten piękny sposób zbierać plony na przyszłość!

Jeśli chodzi o mnie, robię co w mojej mocy, aby zadbać o swoją równowagę cyfrową. Moim sprawdzonym sposobem jest niezmiennie praktykowana poranna, popołudniowa i wieczorna rutyna — chodzę na długie spacery z psem, medytuję i staram się być po prostu bardzo aktywną osobą. Prowadzę też dzienniczek myśli oraz regularnie spisuję rzeczy, za które jestem wdzięczna. Bardzo pomagają mi też długie spacery i bezpośrednie spotkania z przyjaciółmi bez używania telefonu. Dbając o te offline'owe chwile, buduję przestrzeń, w której technologia zna swoje miejsce i nie przejmuje kontroli nad moim życiem.

Jak mówią Rzymianie: w zdrowym ciele zdrowy umysł. A jeżeli mamy zdrowy umysł, to automatycznie potrafimy o wiele lepiej zarządzać swoim życiem, karierą oraz stresem. Przekłada się to na to, że potrafimy się lepiej uczyć, efektywniej przyswajać wiedzę i podejmować znacznie lepsze, bardziej świadome wybory żywieniowe.

Właśnie tutaj widzę nasz wielki, głęboki punkt wspólny. Obie pomagamy kobietom odzyskać kontrolę nad ich własnym dobrostanem, choć dotykamy innych obszarów. Zdrowe podejście do ciała i jedzenia oraz zdrowa relacja z technologią i cyberbalansem to dwa filary tej samej świątyni, którą jest nasze zdrowie psychofizyczne. Edukacja w świecie sztucznej inteligencji, połączona z troską o ciało i umysł, jest dziś ważniejsza niż kiedykolwiek, ponieważ w zalewie cyfrowego szumu i presji perfekcji łatwo stracić kontakt z samą sobą. Nasze misje po prostu idealnie się dopełniają.